ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ | रेणुका देवीचे अष्टक

माझी पतिताची, पाप कृति खोटी ।
तुझी पावन करण्याची शक्ती मोठी ।
समजवता मी, काय समजाऊ ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ १ ॥

जरी गेलीस तू मायबाई झोपी ।
तरी बुडतिल भव सागरात पापी ।
ब्रह्मज्ञानी लागतील वाहूं ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ २ ॥

काम क्रोधादिक चोरटे गृहात ।
शिरूनी पडले ते दुष्ट आग्रहात ।
लुटू म्हणती हाणू, मारू जीव घेऊ ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ ३ ॥

काळसर्प मुख वासुनी उशाला ।
टपत बसला तो, भिईना कशाला ।
कितीतरी या निर्वाणी तुला वाहू ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ ४ ॥

कृपा सोडुनि निजलीस यथासांग ।
उपेक्षीसी मज काय अता सांग ।
कृपावंते निष्ठूर नको होऊ ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ ५ ॥

तुझ्याविण मी कोणासी हात जोडू ।
आई म्हणुनी, कोणाचा पदर ओढू ।
तुझे पाय सोडून कुठे जाऊ ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ ६ ॥

जगी त्राता तुजविण कोणि नाही ।
माझी कळकळ जाणित कोणी नाही ।
तूच जननी, तूं जनक बहीण भाऊ ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ ७ ॥

नको सांड करू, माझिया जिवाची ।
तुला एकविरे आण भार्गवाची ।
नको सहसा जगदंबे अंत पाहू ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ ८ ॥

जरी माझी ना, करिसी तू, उपेक्षा ।
तरी वाढेल तुझे नाव याहीपेक्षा ।
विष्णुदास म्हणे गुण तुझे गाऊ ।
ऊठ अंबे तू, झोपी नको जाऊ ॥ ९ ॥