॥ आम्ही चुकलो जरी तरी काही, तूं चुकू नको अंबाबाई ॥

आम्ही चुकलो जरी तरी काही ।
तूं चुकू नको अंबाबाई ॥ धृ ॥

तुझे नांव 'आनंदी' साजे ।
तुझा महिमा त्रिभुवनी गाजे ।
तुझे सगुणरूप विराजे ।
तुला वंदिती सन्मुनि, राजे ।
गुण गाती वेदशास्त्रेही ॥
आम्ही चुकलो जरी तरी काही ।
तूं चुकू नको अंबाबाई ॥ १ ॥

आम्ही अनाथ, दीन भिकारी ।
तूं समर्थ, प्रभु अधिकारी ।
आम्ही पतित पातकी भारी ।
तूं पावन भव संसारी ।
तू पर्वत, आम्ही रजराई ॥
आम्ही चुकलो जरी तरी काही ।
तूं चुकू नको अंबाबाई ॥ २ ॥

आम्ही कुपुत्र म्हणवून घेऊ ।
तू नको कुमाता होऊ ।
आम्ही विषय ढेकळे खाऊ ।
तूं प्रेमामृत दे खाऊ ।
आम्ही रांगू तू उभी राही ॥
आम्ही चुकलो जरी तरी काही ।
तूं चुकू नको अंबाबाई ॥ ३ ॥

आम्ही केवळ जडमूढ प्राणी ।
चैतन्यस्वरूप तू शहाणी ।
फट बोबडी आमुची वाणी ।
तूं वदू नको आमच्या वाणी ।
आम्ही रडू तू गाणे गाई ॥
आम्ही चुकलो जरी तरी काही ।
तूं चुकू नको अंबाबाई ॥ ४ ॥

आम्ही चातक तुजविण कष्टी ।
तू करी कृपामृत वृष्टी ।
म्हणे विष्णुदास धरी पोटी ।
अपराध आमुचे कोटी ।
अशी आठवण असू दे हृदयी ॥
आम्ही चुकलो जरी तरी काही ।
तूं चुकू नको अंबाबाई ॥ ५ ॥

▼ संपूर्ण भावार्थ वाचा ▼

॥ भजनाचा/कडव्यांचा सविस्तर अर्थ ॥

ध्रुवपद:
हे अंबाबाई, आमच्याकडून अज्ञानाने किंवा चुकीने कैक अपराध घडले तरी चालतील, कारण आम्ही मुलं चुकणारी आहोत; परंतु तू आमची आई असून कधीही चुकीचा निर्णय घेऊ नकोस किंवा आमच्यावरची कृपा मधेच सोडू नकोस.

कडवे १:
तुझे 'आनंदी' हे नाव अतिशय सार्थ आहे. तुझ्या नामाचा आणि रुपाचा महिमा तिन्ही लोकांमध्ये गाजतो. तुझे सगुण आणि दिव्य रूप सर्वत्र विख्यात आहे, ज्याला मोठे मुनी आणि राजेही वंदन करतात. वेद आणि शास्त्रेही तुझेच गुणगान गातात.

कडवे २:
आम्ही पूर्णपणे अनाथ, दीन आणि भिकाऱ्यासारखे आहोत आणि तू सर्वसमर्थ व प्रभू अधिकारी आहेस. आम्ही जरी मोठे पातकी आणि पतित असलो, तरी तू या भवसंसारातून तारून पावन करणारी आहेस. तू पर्वतासारखी महान आहेस आणि आम्ही जमिनीवरील धुळीचे कण (रजराई) आहोत.

कडवे ३:
जरी आमच्याकडून मुलांसारख्या चुका झाल्या आणि आम्ही कुपुत्र ठरलो, तरी तू मात्र कधीही कुमाता (वाईट आई) होऊ नकोस. आम्ही जरी संसारातील विषरूप ढेकळे (वाईट गोष्टी) खाल्ले, तरी तू आम्हाला तुझ्या प्रेमरूपी अमृताचा घास खाऊ घाव. आम्ही चुकीच्या मार्गावर रांगणारे लेकरू आहोत, तर तू आम्हाला सांभाळण्यासाठी खंबीरपणे उभी राहा.

कडवे ४:
आम्ही अगदी जडमूढ आणि अज्ञानी प्राणी आहोत, तर तू साक्षात चैतन्यस्वरूप आणि ज्ञानी आहेस. आमची वाणी बोबडी आणि अडखळणारी आहे, त्यामुळे तू आमच्या बोलण्याचे किंवा चुकांचे वाईट मानून घेऊ नकोस (वदू नको). आम्ही दुःखात रडत असताना तू मात्र आमच्या पाठीशी उभी राहून आनंदाचे गाणे गा.

कडवे ५:
ज्याप्रमाणे चातक पक्षी पावसाच्या थेंबासाठी आतुर असतो, त्याप्रमाणे आम्ही तुझ्या दर्शनासाठी आणि कृपेसाठी कष्टी झालो आहोत. तू आमच्यावर कृपेच्या अमृताचा वर्षाव कर. हा दास 'विष्णुदास' प्रार्थना करतो कि, आमच्याकडून कोटी अपराध घडले असले तरी आई म्हणून आम्हाला आपल्या पोटी (हृदयात) धरून ठेव आणि हीच दयाळू आठवण तुझ्या हृदयात सदैव असू दे.