शंकराला माझ्या, आवडते बेलाचे पान

॥ शंकराला माझ्या महादेवाला माझ्या ॥

शंकराला माझ्या आवडते बेलाचे पान
महादेवाला माझ्या आवडते बेलाचे पान ॥ धृ ॥

गळ्यात शोभती रूद्राक्ष माळा
पायात खडावा छान, आवडते बेलाचे पान ॥ १ ॥

जटेतून वाहे झुळ झुळ गंगा
डोक्यावर चंद्रोबा छान, आवडते बेलाचे पान ॥ २ ॥

महादेवाच्या हातात डमरू त्रिशूल
कपाळाला भस्म शोभे छान, आवडते बेलाचे पान ॥ ३ ॥

बेलपुष्पांची शंकराची प्रीती
शोभून दिसतोय छान, आवडते बेलाचे पान ॥ ४ ॥

जगाच्या कल्याणा, हलाहल प्राशन
नीलकंठ शोभतो छान, आवडते बेलाचे पान ॥ ५ ॥

॥ गीताचा संपूर्ण अर्थ ॥

ध्रुवपद:
माझ्या शंकराला, माझ्या लाडक्या महादेवाला बेलाचे पान अत्यंत प्रिय आहे (खूप आवडते).

कडवे १:
महादेवांच्या गळ्यामध्ये रुद्राक्षांच्या माळा अतिशय सुंदर शोभून दिसत आहेत आणि त्यांच्या पायात लाकडी खडावा (पादुका) खूप छान दिसत आहेत. अशा या माझ्या शंकराला बेलाचे पान खूप आवडते.

कडवे २:
त्यांच्या जटेमधून (केसांमधून) पवित्र गंगा नदी झुळझुळ आवाजात संथपणे वाहत आहे आणि त्यांच्या डोक्यावर (मस्तकावर) सुंदर चंद्र (चंद्रोबा) छान शोभून दिसत आहे. माझ्या महादेवाला बेलाचे पान खूप आवडते.

कडवे ३:
महादेवांच्या हातामध्ये डमरू आणि त्रिशूळ आहे, तसेच त्यांच्या कपाळावर भस्माचा (विभूतीचा) लेप खूप छान शोभून दिसत आहे. त्यांना बेलाचे पान खूप आवडते.

कडवे ४:
भगवान शंकराची बेल आणि पुष्पांवर (फुलांवर) अत्यंत प्रीती (प्रेम) आहे. या सर्व शृंगारामुळे ते खूप सुंदर आणि छान दिसत आहेत. त्यांना बेलाचे पान खूप आवडते.

कडवे ५:
संपूर्ण जगाच्या कल्याणासाठी महादेवांनी समुद्रमंथनातून निघालेले अतिशय भयंकर असे विष (हलाहल) स्वतः प्राशन केले (पिऊन घेतले). ते विष गळ्यात साठवल्यामुळे त्यांचा कंठ (गळा) निळा झाला आणि म्हणूनच ते 'नीलकंठ' म्हणून छान शोभून दिसत आहेत. अशा या माझ्या महादेवाला बेलाचे पान खूप आवडते.