जय हो जय श्री भागवता । आरती करू तुज भगवंता ।
श्री शुक मुनिने । परम भक्तीने ॥ नानापरीने ॥
गाईयले ज्या हरिचरिता ॥ आरती करू ॥ १ ॥
वेद तरूचे मधुर फळ । स्वादुरसे जे सोज्वळ ॥
आत्माराम मुनी सकळ । सेवुनि झाले जन सुफळ ॥
पहा पर्वणी । आली अवणी । की अघहरिणी ॥
भवजलतरणी ती पतिता ॥ २ ॥ आरती करू ॥
येथे व्यासांची वाणी । सार्थक हरिगुण गाऊनी ।
शास्त्रपुराणे मुकुटमणी । परमप्रेमामृत जननी ॥
सहज सेविता । भाविक भक्ता । उदार दाता ॥
मोक्ष तत्त्वता दे हातां ॥ ३ ॥ आरती करू ॥
गमते जणू मानसतीर्थ द्वादश सोपाने युक्त ।
निर्मल भक्तिजले भरित । विहरे हरि हंसचि चित्त ॥
लोक सुकमळे । संतद्विजकुळे । सेवुनि रमले ॥
भान हरपले रस पीता ॥ ४ ॥ आरती करू ॥
अपार महिमा ग्रंथाचा । वदवेना कोणा साचा ॥
प्राणचि कीर्तनकारांचा । मेवा कविवर संतांचा ॥
जणू बोधाचा । स्वयंप्रभेचा । द्वादश कळिचा ॥
रवि अंतरिचा तमहर्ता ॥ ५ ॥ आरती करू ॥
ग्रंथ नव्हे हा श्रीकृष्ण । गीते वेधी मन पूर्ण ॥
अनन्य होता या शरण । खचित टळे जन्म-मरण ॥
त्रिताप जाती । चिर ये शांती । नाथ ही वदती ॥
कृष्ण पदी ठेवू माथा ॥ ६ ॥ आरती करू ॥
हे श्रीमद्भागवत ग्रंथा, तुझा जयजयकार असो! हे भगवंता (ग्रंथरूपी ईश्वरा), आम्ही तुझी आरती करत आहोत. महान शुकदेव मुनींनी अत्यंत भक्तीभावाने आणि विविध प्रकारे ज्या श्रीहरीच्या चरित्राचे गायन केले, त्याची आम्ही आरती करत आहोत.
कडवे २:
हे भागवत म्हणजे वेदरूपी वृक्षाचे अत्यंत गोड, शुद्ध आणि रसाळ फळ आहे. आत्माराम (आत्मज्ञानी) मुनी आणि अनेक लोकांनी याचे सेवन (श्रवण) करून आपले जीवन सफल केले आहे. पापांचा नाश करणारी आणि पतितांना या भवसागरातून तारून नेणारी ही केवढी मोठी पर्वणीच या पृथ्वीवर (अवनी) आली आहे पहा!
कडवे ३:
या ग्रंथात श्रीहरीचे गुणगान गाऊन महर्षी व्यासांची वाणी खऱ्या अर्थाने सार्थकी लागली आहे. हे भागवत म्हणजे सर्व शास्त्रे आणि पुराणांमधील 'मुकुटमणी' असून, परमोच्च प्रेमामृताची जन्मदात्री (जननी) आहे. जे भाविक भक्त याचे सहजतेने सेवन (पठण/श्रवण) करतात, त्यांना हा उदार ग्रंथ साक्षात मोक्ष प्रदान करतो.
कडवे ४:
हा ग्रंथ म्हणजे जणू १२ पायऱ्या (भागवताचे १२ स्कंध) असलेले मानस सरोवरच (मानसतीर्थ) आहे. हे सरोवर निर्मळ भक्तीच्या पाण्याने भरलेले असून, त्यात प्रत्यक्ष श्रीहरीचे चित्त हंसरूपाने विहार करत आहे. सज्जन लोक, संत आणि ज्ञानी जन या भक्तीरसाचे सेवन करून त्यात इतके रमून जातात की ते स्वतःचे देहभानही विसरतात.
कडवे ५:
या ग्रंथाचा महिमा अफाट आहे, तो कोणालाही खऱ्या अर्थाने पूर्णपणे सांगता येणार नाही. हा ग्रंथ म्हणजे कीर्तनकारांचा प्राण आणि थोर कवी व संतांसाठी सुकामेवा (आनंदाचा ठेवा) आहे. हा ग्रंथ म्हणजे अज्ञानाचा अंधार दूर करणारा, स्वयंप्रकाशित आणि १२ कलांनी (१२ स्कंधांनी) युक्त असा ज्ञानाचा (बोधाचा) अंतरीचा सूर्यच आहे.
कडवे ६:
हा केवळ एक ग्रंथ नसून, साक्षात भगवान श्रीकृष्णच आहे, जो गीतेप्रमाणेच भक्तांचे मन पूर्णपणे वेधून घेतो. जो कोणी या ग्रंथाला अनन्यभावे शरण जातो, त्याचे जन्म-मरणाचे चक्र नक्कीच टळते (मोक्ष मिळतो). सर्व त्रिताप (आध्यात्मिक, आधिभौतिक, आधिदैविक दुःख) नष्ट होऊन चिरंतन शांती मिळते. संत 'नाथ' म्हणतात, चला आपण अशा या श्रीकृष्णाच्या (भागवताच्या) चरणी आपला माथा ठेऊया.